เรียงความเรื่อง
ปลายด้ามขวานต้องจบลงเพราะคนไทย
นานแค่ไหนที่ปลายด้ามขวานของเราจะต้องมีการรบราฆ่าฟันถ้าหากคนไทยรักกันคงจะไม่มีความไม่สงบนสามจังหวัดชายแดนภาคไต้มีทั้งเสียงปืนระเบิดปืนกลไม่เหมือนในสมัยก่อนหน้านี้มีแต่คนส่งยิ้มไห้กันแต่พอมียาเสพติดเข้ามาบ้างคนก็เสพยาทำไห้รบราฆ่าฟันกันเพราะฉะนั้นเราควรสามัคคีไม่มีความแตกแยก
ผมมีเพลงมาฝากไห้ฟังกันนะครับ คือ เพลง “ ทบ2ลูกอีสาน” ต้องจากบ้านนาถูกเกณฑ์กรมทหาร หนุ่มทบ.สองลูกอีสาน มาประจำการชายแดนมาเลย์ บ้านเมืองขัดแย้ง สายตาระแวงพาให้ว้าเหว่ ชีวิตดั่งเรือลำน้อยลอยเล แขวนบนเส้นด้ายปลายกระบอกปืน บ้านเกิดเมืองนอนที่จำจากจรตอนนี้ ลมดึกโชยมาหวิววี คงหลับฝันดีกันตลอดคืน หนุ่มทหารเกณฑ์ ออกลาดตระเวนเสียจนดึกดื่น เดือนเหงาดาวตกเสียงนกกลางคืน แว่วซ้อนเสียงปืนจากชายเขาไกล * ในวันดีๆที่ไม่มีสถานการณ์ สาวเว้ายาวีกับบ่าวอีสาน เคยยิ้มให้กันแบ่งปันน้ำใจ ต่างภูมิลำเนา แต่ว่าเฮาก็เป็นคนไทย ปลดประจำการกลับบ้านเมื่อไหร่ เบอร์ที่น้องให้จะหมั่นโทรมา ** เทือกเขาบูโดทาบทะมึนไกลมากมายความรัก กี่ดวงชีวิตที่มอดดับ สังเวยความเชื่อแยกดินแบ่งฟ้า อยู่ป้อมน้อยๆ กอดปืนยืนยามตีสามกว่าๆ เสียงโอละเห่ของแม่แว่วมา หัวใจครวญว่าคิดฮอดบ้านเด้ (ซ้ำ *,**) อยู่ป้อมน้อยๆ กอดปืนยืนยามตีสามกว่าๆ เสียงโอละเห่ของแม่แว่วมา หัวใจครวญว่า......คิดฮอดบ้านเด้
และผมยังมีกลอนไห้มาไห้ฟังด้วย
รักเอ๋ยรักชาติ ไทยเรามีประเทศเหมือนกับขวาน
เหตุการณ์วันนี้ไม่เหมือนวันวาน
เที่ยวรุกรานผลานเมืองเกลื่อนแผนดิน
ชีวิตเหมือนสัพสัตว์ทั้งหลาย หนีวันตายไปได้ชีวีสิ้น
ไม่กี่วันผ่านมาก็เหมือนดิน ต้องจบสิ้นที่ปลายด้ามขวานเอย
